Cześć, jestem Reks

Moja historia

Mój poprzedni człowiek wyprowadził się za granicę. Pakował walizki, a ja siedziałem przy drzwiach i czekałem, aż weźmie smycz. Nie wziął. Następnego dnia przyjechał ktoś obcy i zawiózł mnie tutaj.

Pierwsze tygodnie były trudne, bo nie rozumiałem dlaczego jestem sam. Ale wolontariusze w schronisku mają ciepłe ręce i kieszenie pełne smakołyków. Z czasem zrozumiałem, że tu też są dobrzy ludzie. Inni niż mój człowiek, ale dobrzy. Teraz czekam na kogoś nowego. Kogoś, kto weźmie smycz.

Jaki jestem

Jestem psem spacerowym i to moja najważniejsza cecha. Daj mi godzinę na dworze i będę najszczęśliwszym psem na świecie. Deszcz, śnieg, upał? Nieważne. Byle iść. Na spacerach nie ciągnę jak szalony, idę obok, oglądam świat, wącham każdy krzak i każdą latarnię. Czasem staję i patrzę na ptaki. Wolontariuszka Asia mówi, że wybieram trasy jak turysta, który nigdzie się nie spieszy.

W domu jestem spokojny. Po spacerze zwijam się w kłębek i śpię. Lubię gdy ktoś mnie drapie za uchem, bo wtedy zamykam oczy i sapię z zadowolenia. Asia twierdzi, że wtedy wyglądam jakbym się uśmiechał. Dogaduję się z innymi psami, nie jestem liderem stada, raczej kumplem, który idzie obok i nie robi problemów.

Mój wymarzony dom

Marzę o człowieku, który lubi chodzić. Nie musi biegać maratonów, wystarczą spokojne, długie spacery rano i wieczorem. A najlepiej jeszcze jeden w południe, taki bez celu, gdzie nogi same poniosą. Ogród byłby świetny, ale nie jest konieczny. Ważniejsze jest to, żeby mój człowiek miał czas i chciał wychodzić ze mną na dwór. A jak wrócimy? Wystarczy mi ciepły kąt i drapanie za uchem.

Mam 6 lat, czyli jestem w sam raz, żeby być najlepszym kompanem na następną dekadę spacerów.