Cześć, jestem Persi!

Moja historia

Mam dziewięć lat. Z tego siedem spędziłem w schronisku.

Trafiłem tu w 2018 roku. Pierwsze pozytywne relacje z człowiekiem prawdopodobnie miałem dopiero u nas. Bałem się dotyku, gwałtownych ruchów, samych ludzi. Ale nigdy nie warknąłem, nigdy nikogo nie ugryzłem. Zamiast tego trzymałem się z boku i obserwowałem. W ten sposób uczyłem się świata. Potem przyszły pierwsze spacery, pierwsze smakołyki z ręki, pierwsi wolontariusze, którym pozwoliłem się dotknąć. Każdy z tych kroków zajmował tygodnie albo miesiące, ale każdy się udał.

Jaki jestem

Jestem teraz normalnym psem.

Mam swoich ulubionych wolontariuszy. Wiem, którzy przychodzą po mnie w czwartek, a którzy w sobotę. Lubię długie spacery, mogę chodzić godzinami i nigdy nie mam dosyć. Z innymi psami świetnie się dogaduję, lubię ich towarzystwo, ich zapachy, ich sposób mówienia łapami i ogonem.

Sięgam do kolana, kiedy stoisz.

Mam też coś, o czym powinieneś wiedzieć od razu. Mam padaczkę. Sporadyczne ataki kontrolowane lekami. To jest część mojego życia, nie czyni mnie mniej psem ani mniej szczęśliwym, ale wymaga człowieka, który nie spanikuje i pamięta o lekach.

Mój wymarzony dom

Najlepiej dom z ogrodem, w spokojnej okolicy. W mieście, między klaksonami, sąsiadami za ścianą, ruchem przez okno, nie odnajdę siebie. Potrzebuję ciszy i przestrzeni, w której mogę po prostu być.

Mam też wymagania co do człowieka. Powinien być cierpliwy, bo mimo pracy, którą wykonałem, nadal jestem psem, który najpierw się zastanawia. Powinien lubić długie spacery, bo bez nich będę nieszczęśliwy. Powinien być gotowy na to, że już nigdzie się od niego nie ruszę.

Mam dziewięć lat. Statystyki mówią, że psy w moim wieku rzadko trafiają do nowych domów. A ja nadal w to wierzę.